இன்றைய தொழில்நுட்ப உலகில் மிக வேகமாக வளர்ந்து வரும் ஒன்று செயற்கை நுண்ணறிவு (Artificial Intelligence). மனிதன் சிந்திக்கும் முறையைப் போலவே செயல்படும் இந்த தொழில்நுட்பம், கல்வி, மருத்துவம், தொழில், தகவல் தொடர்பு போன்ற பல துறைகளில் முக்கிய இடம் பிடித்துள்ளது. இந்நிலையில், “செயற்கை நுண்ணறிவு கலையை அழிக்குமா?” என்ற கேள்வி பலரின் மனங்களில் எழுவது இயல்பானதே.

கலை என்பது மனித உணர்வுகளின் வெளிப்பாடு. மனிதன் அனுபவிக்கும் காதல், துன்பம், மகிழ்ச்சி, ஏக்கம், கனவு போன்ற உணர்வுகள் கலையாக உருவெடுக்கின்றன. ஓவியம், இசை, கவிதை, நடனம் போன்றவை மனித மனத்தின் ஆழத்திலிருந்து பிறக்கின்றன. அவை வெறும் வடிவங்களல்ல; வாழ்க்கையின் அனுபவச் சுவடுகள்.

செயற்கை நுண்ணறிவு, மனிதன் உருவாக்கிய ஒரு இயந்திர அறிவு. அது ஏற்கனவே உள்ள படைப்புகளை ஆய்வு செய்து, அவற்றிலுள்ள முறைமைகளை கற்றுக்கொண்டு, அதே போன்று புதிய உருவாக்கங்களைச் செய்ய முடியும். ஒரு பாடலின் ராக அமைப்பு, ஒரு ஓவியத்தின் நிற வடிவம், ஒரு கவிதையின் சொல் நடையை அது புரிந்து கொள்ளலாம். ஆனால் அது உணர்வுகளை அனுபவிப்பதில்லை. வலி, இழப்பு, காதல் தோல்வி போன்ற மனித அனுபவங்கள் AI-க்கு இல்லை.

எனவே, செயற்கை நுண்ணறிவு உண்மையான கலையை உருவாக்க முடியுமா என்றால், அதற்கான பதில் முழுமையாக “ஆம்” அல்ல. அது கலை போன்ற உருவங்களை உருவாக்கலாம்; ஆனால் மனித உள்ளத்தின் உண்மை உணர்வை அதில் நிரப்ப முடியாது. அந்த உயிர்த்துடிப்பு மனிதனுக்கே உரியது.

அதே நேரத்தில், ஒரு அபாயமும் இருக்கிறது. மனிதன் சிந்திக்காமல், உழைக்காமல், AI-யை மட்டுமே நம்பி செயல்பட்டால், கலைக்கான ஆழம் குறைய வாய்ப்புள்ளது. வேகமாக உருவாகும், ஆனால் உணர்வற்ற படைப்புகள் அதிகரிக்கலாம். இதனால் உண்மையான கலைஞனின் மதிப்பு குறைவதுபோல் தோன்றலாம்.

ஆனால் செயற்கை நுண்ணறிவை ஒரு எதிரியாக அல்ல, ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தினால், அது கலையின் வளர்ச்சிக்கு உதவியாக இருக்கும். இசை அமைப்பில் புதிய சோதனைகள், ஓவியத்தில் புதிய வடிவங்கள், எழுத்தில் புதிய முயற்சிகள் ஆகியவற்றிற்கு AI ஒரு துணையாக அமையலாம். மனிதன் உணர்வையும், AI தொழில்நுட்பத்தையும் இணைத்தால், புதிய பரிமாணங்களைக் கொண்ட கலை உருவாகும்.

முடிவாக, செயற்கை நுண்ணறிவு கலையை அழிக்காது. கலை அழியும் என்றால், அது மனிதன் தனது உணர்வுகளை மறந்து, இயந்திரத்தை முழுமையாக நம்பும் நாளில்தான். செயற்கை நுண்ணறிவு ஒரு இயந்திரம்; கலை ஒரு உயிர்.