ஓவிய வரலாற்றில் சில கலைஞர்கள் காலத்தைத் தாண்டி பேசுகிறார்கள். அவர்களில் ஒருவர் வின்செண்ட் வான் கோ. அவரது ஓவியங்களை விடவும், அவற்றை உருவாக்கிய தூரிகையின் இயக்கம் தான் இன்றும் கலை உலகை அசைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. வான் கோவின் தூரிகை, அழகை மட்டும் வரையவில்லை; அது மனித மனத்தின் வலி, தனிமை, துடிப்பு ஆகியவற்றை நேரடியாக கேன்வாஸில் பதித்தது.
வான் கோவின் தூரிகை நடை, மரபுச் சீர்மையை உடைத்தது. நேர்த்தியான கோடுகள், மென்மையான தடங்கள் என்பவற்றை அவர் மறுத்தார். பதிலாக, தடிமனான நிறப்பூச்சு, வேகமான கோடுகள், இடைநிறுத்தமற்ற தூரிகை இயக்கம்—இவையே அவரது அடையாளமாக மாறின. அந்த இயக்கத்தில் ஓவியர் இருக்கவில்லை; அவர் மனநிலை மட்டும் இருந்தது.
“ஸ்டாரி நைட்” போன்ற ஓவியங்களில், வானம் அமைதியாக இல்லை. அது சுழல்கிறது, கலங்குகிறது, பேசுகிறது. அந்த சுழற்சி, வான் கோவின் தூரிகை மூலம் உருவானது. ஒரு நிலப்பரப்பை அவர் வரையவில்லை; அந்த நிலப்பரப்பின் உள்ளே இருக்கும் மனஅதிர்வை வரைந்தார்.
வான் கோவின் கோதுமை வயல்கள், வெளிப்படையில் பசுமையாகத் தோன்றினாலும், தூரிகையின் அடர்த்தியான தடங்களில் ஒரு பதற்றம் ஒளிந்திருக்கிறது. அந்த வயல்கள் அசையாமல் நிற்கவில்லை; காற்றில் போராடுகின்றன. இது இயற்கை வர்ணனை அல்ல; மனநிலை வர்ணனை.
அவரது தூரிகை, நிறங்களை மிருதுவாக கலக்கவில்லை. மஞ்சள் மஞ்சளாகவே இருக்கிறது. நீலம் நீலமாகவே தாக்குகிறது. அந்த நிறத் தாக்குதலே, பார்வையாளரை ஓவியத்திற்குள் இழுக்கிறது. வான் கோவின் தூரிகை பார்ப்பவரிடம் அமைதியை கேட்கவில்லை; அது கேள்விகளை வீசுகிறது.
கலை விமர்சகர்கள் கூறுவது போல, வான் கோவின் தூரிகை ஒரு தொழில்நுட்பம் அல்ல; அது ஒரு மனநிலை வெளிப்பாடு. அதனால் தான் அவரது ஓவியங்கள் அழகாக இருப்பதோடு, சங்கடமாகவும் இருக்கின்றன. அந்த சங்கடமே அவற்றின் உண்மை.
அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் அங்கீகாரம் கிடைக்காத இந்த தூரிகை மொழி, இன்று நவீன ஓவியத்தின் அடிப்படை மொழியாக மாறியுள்ளது. வான் கோ, தூரிகையை கையில் எடுத்த ஓவியர் அல்ல;
தூரிகையை மனத்திற்குள் நுழைய விட்ட கலைஞன்.
வான் கோவின் தூரிகை, ஓவியத்தை அலங்காரமாக இருந்து விடுவித்து,
அதை மனித அனுபவமாக மாற்றியது.
அந்த தூரிகை இன்று இல்லை.
ஆனால் அதன் அதிர்வு—
இன்றும் உலகம் முழுவதும் ஓவியங்களில் கேட்கிறது.
